Jak mija nam lato
Trochę czasu minęło. Wiosna szybko przeminęła, a mamy już połowę lata, które momentami bardziej przypomina jesień.
Może to i dobrze – przynajmniej nie ma wielkich upałów dla prawie siedemnastoletniej seniorki.
Jej codzienność to dziś krótkie spacery, jedzenie, spanie i głaskanie. Młodszy kawaler oczywiście korzysta z letnich dni – jeździ na wszelkie wycieczki, merdając ogonem i ciesząc się każdą chwilą. Dla niej to już niestety zbyt duży wysiłek.
Ostatnio mała pazera dorwała kość, której psy nie powinny dostawać. Skończyło się kroplówką, zastrzykiem i witaminami. Ma prawie 17 lat i przyznam, że dopiero ostatnio naprawdę zauważyłam, jak dogoniła ją starość.
Śpi więcej, coraz mniej wariuje. Za to wszędzie, gdzie jestem ja, jest i ona. Krok w krok. Jakby czuła potrzebę bycia blisko – niekoniecznie wtulona, ale po prostu obok. Z wiekiem szybciej traci na wadze, nie słyszy, choć jeszcze coś tam widzi.
Starość psa jest trudna. Nigdy nie wiesz, ile czasu jeszcze zostało. Z jednej strony masz świadomość, że ten dzień kiedyś nadejdzie, a z drugiej żyjesz tak, jakby miał nie nadejść nigdy.
To ma swoją dobrą stronę – wykorzystujesz wspólny czas najlepiej, jak potrafisz. Ale czasem zastanawiam się, czy właśnie przez to nie uznajemy tej codzienności za coś oczywistego. A przecież ona mija szybciej, niż się wydaje.
Zawsze powtarzam, że starzenie się jest przywilejem – w przypadku ludzi. A może w przypadku zwierząt również?
Bo nawet gdy pies staje się słabszy, bardziej kruchy, siwy i zmęczony, wciąż potrafi cieszyć się chwilą. Docenia obecność, patrzy przed siebie, jakby był po prostu wdzięczny, że nadal może tu być.
Od zwierząt można nauczyć się naprawdę wiele.
Dziękuję Ci, Żabo, że towarzyszyłaś mi na każdym etapie mojego życia – w chwilach radości i tych trudniejszych. I dziękuję, że nadal jesteś. Każdego dnia przypominasz naszej rodzinie, czym jest bezwarunkowa miłość, zaufanie i obecność. To najpiękniejsze lekcje, jakie nam dajesz. ❤️
