Nie mogę uwierzyć, że to już 17 lat. Pojawiła się w moim życiu, kiedy właśnie nie miałam jeszcze 18 lat, tuż przed. Wiedziałam dużo o świecie, a zarazem niewiele. Przez te 17 lat przechodziłam różne etapy swojego życia, a ona krok w krok razem ze mną. Tak jest do dzisiaj.

Czy nauczę się żyć bez niej, kiedy przyjdzie mi się z tym zmierzyć? Łapię każdą chwilę z nią wielkimi garściami – życie jest tak ulotne, że przecież nie wiemy, co przyniesie jutro. Jak to jest żyć z psim seniorem i jak o niego dbać, aby mógł cieszyć się takim wiekiem?

Czasami śmieję się, że Żabę przy życiu trzyma tylko jedzenie 😂 Tak bardzo uwielbia się zajadać wszystkim, co napotka na drodze. Trzyma się świetnie: spaceruje, je, czasami zdarzy jej się posiusiać w domu (aczkolwiek nie za często), bywa też, że ze spaceru wręcz biegnie, aby zdążyć do miski. Nie słyszy już tak dobrze, węch ma słabszy, ale wzrok dopisuje.

Z drugiej strony ta starość psa jest czymś niezwykłym – takim spokojnym czasem. Twój pies więcej śpi, a zarazem nie odstępuje ci na krok. Choć z drugiej strony… nie pilnuje się już tak jak kiedyś; spuszczając ją ze smyczy, bałabym się, że zdezorientowana gdzieś mi się zgubi.

Chciałabym, abyśmy miały jeszcze sporo czasu przed sobą. Poniekąd nie dopuszczam do siebie myśli, że kiedyś może jej zabraknąć. Ale czy nie taka jest kolej rzeczy, że rodzimy się i umieramy – tylko nie wiemy kiedy? Warto cieszyć się każdym dniem i każdego dnia doceniać najmniejszą rzecz, która okazała się pozytywna. Złe chmury w końcu kiedyś przechodzą – tak jak na niebie, kiedy jest zachmurzenie, a po chwili go nie ma.

Sekrety na długowieczność? To: miłość, miłość, miłość. Im więcej dobra dajemy, tym więcej dobra mamy. Otaczajmy się nim, szczególnie w tych czasach, gdzie zła jest wystarczająco dużo.